دانشمندان تاریخ احتمالی نابودی جهان و پایان کیهان را محاسبه کردند

منبع: The Mirror
نویسندگان: جان وارگا و جین لاوندر

دانشمندان بر اساس پژوهش‌های جدید، زمان احتمالی پایان جهان را محاسبه کرده‌اند. یافته‌های این تحقیق حاصل کار پژوهشگرانی از دانشگاه کرنل، دانشگاه شانگهای جیائو تونگ و چند مؤسسه علمی دیگر است.

بر اساس این مطالعه، جهان پس از رسیدن به حداکثر میزان انبساط خود، ممکن است وارد مرحله انقباض شود و در نهایت دوباره در یک نقطه واحد فروبپاشد.

این سناریو که «مه‌رمب» یا «Big Crunch» نامیده می‌شود، در واقع معکوس نظریه «مه‌بانگ» یا Big Bang است؛ نظریه‌ای که به‌طور گسترده پذیرفته شده و می‌گوید جهان از یک نقطه یا تکینگی آغاز شد و ماده، فضا و زمان به شکل امروزی از آن پدید آمدند.

پژوهشگران پیش‌بینی می‌کنند که این فروپاشی بزرگ حدود ۳۳٫۳ میلیارد سال دیگر رخ دهد.

با توجه به اینکه سن جهان در حال حاضر حدود ۱۳٫۸ میلیارد سال برآورد می‌شود، طبق این یافته‌ها، تا فروپاشی کامل جهان حدود ۲۰ میلیارد سال باقی مانده است.

این پژوهش بر نظریه‌ای استوار است که جهان را به یک نوار لاستیکی تشبیه می‌کند: جهان همچنان کش می‌آید تا زمانی که نیرویی شبیه خاصیت کشسانی، از نیروی انبساط قوی‌تر شود و در نتیجه همه‌چیز دوباره به سمت درون بازگردد.

نقش انرژی تاریک

یکی از عناصر کلیدی این نظریه، انرژی تاریک است؛ نیرویی اسرارآمیز که گفته می‌شود حدود ۷۰ درصد جهان را تشکیل می‌دهد.

سال‌ها دانشمندان انرژی تاریک را عامل اصلی شتاب‌گرفتن انبساط کیهان می‌دانستند. اما یافته‌ها و پژوهش‌های جدید باعث شده برخی متخصصان احتمال دهند که این نیرو شاید ثابت نباشد.

این احتمال مطرح شده است که انبساط جهان محدودیتی داشته باشد و پس از رسیدن به نقطه‌ای مشخص، روند آن تغییر کند و جهان به‌تدریج شروع به کوچک‌شدن کند.

بر اساس این نظریه جدید، جهان همچنان به انبساط خود ادامه خواهد داد، اما سرعت این انبساط به‌تدریج کاهش می‌یابد.

زمانی که جهان به بزرگ‌ترین اندازه خود برسد ــ یعنی حدود ۶۹ درصد بزرگ‌تر از اندازه فعلی‌اش ــ مرحله‌ای از انقباض تدریجی آغاز خواهد شد.

البته بسیار بعید است که زمین تا زمان فروپاشی نهایی جهان همچنان وجود داشته باشد.

بر اساس پیش‌بینی‌های جداگانه، تا حدود ۲۰ میلیارد سال دیگر، خورشید ما مدت‌ها پیش به پایان عمر خود رسیده و کهکشان راه شیری نیز با کهکشان همسایه، آندرومدا، برخورد یا ادغام شده خواهد بود.

در مجموع، این نظریه تصویری متفاوت از سرنوشت نهایی کیهان ارائه می‌دهد: جهانی که ابتدا میلیاردها سال به گسترش ادامه می‌دهد، سپس به اوج اندازه خود می‌رسد و سرانجام ممکن است مسیر معکوس را در پیش بگیرد و همه‌چیز دوباره به سوی یک فروپاشی عظیم حرکت کند.