ریچارد پروونسیو، هنرمند و عکاس آمریکایی، تلاش می‌کند با ثبت لحظه‌های غیرمنتظره زندگی روزمره، تصاویری خلق کند که فراتر از زیبایی ظاهری، مخاطب را به فکر وادارند. او که با نام هنری richard richard richards فعالیت می‌کند، خود را عکاسی خیابانی، مستند و تا حدی خودزندگی‌نامه‌ای می‌داند؛ اما علاقه‌ای ندارد آثارش در یک قالب مشخص محدود شوند.
پروونسیو فعالیت هنری خود را از کودکی و با نقاشی آغاز کرد و در نوجوانی، اسکیت‌برد و فیلم‌برداری از دوستانش او را به سمت دوربین کشاند. او در مسیر زندگی تجربه‌های متفاوتی از جمله حضور در ارتش، نوازندگی و نزدیک به یک دهه فعالیت در استندآپ، بداهه‌پردازی و کمدی داشته است. به گفته خودش، سال ۲۰۱۵ نقطه عطفی بود که عکاسی دوباره به شکل جدی وارد زندگی‌اش شد و مسیر او را به سمت فعالیت حرفه‌ای هنری برد.
او آموزش عکاسی را عمدتاً به صورت خودآموز دنبال کرده و از طریق کتاب، دوره‌های آموزشی، پادکست، ویدئو و ارتباط با دیگر عکاسان مهارت‌هایش را توسعه داده است. پروونسیو علاوه بر عکاسی، در سال‌های اخیر به کتاب‌سازی، طراحی کتاب، زین، انیمیشن، طراحی، موسیقی و پروژه‌های چندرسانه‌ای نیز روی آورده است.
عکاسی به‌عنوان نوعی روایت
پروونسیو معتقد است یک عکس خوب باید بتواند مانند یک شوخی موفق، بدون نیاز به توضیح اضافی، پیام خود را منتقل کند. او به دنبال تصاویری است که در عین ثبت واقعیت، پرسش‌هایی را در ذهن مخاطب ایجاد کنند.
بخشی از آثار او میان عکاسی خیابانی، مستند و نقد اجتماعی حرکت می‌کند. او همچنین از تجربه‌اش در کمدی برای درک بهتر زمان‌بندی، روایت و نحوه مواجهه با مخاطب استفاده می‌کند.
در نگاه او، زندگی روزمره مملو از اتفاقات عجیب و غیرمنتظره است و عکاسی می‌تواند با انتخاب یک قاب مناسب، از همین لحظه‌های معمولی چیزی شبیه به «شعبده» بسازد.
فراتر رفتن از دیوارهای گالری
پروونسیو در سال‌های اخیر به برگزاری نمایش‌های پروجکشن گروهی روی آورده است؛ رویدادهایی که در آن عکس، موسیقی و انیمیشن در کنار هم قرار می‌گیرند. او معتقد است نمایش تصاویر در چنین قالبی می‌تواند تجربه‌ای زنده‌تر و فراگیرتر از نمایش سنتی عکس‌ها روی دیوارهای سفید گالری ایجاد کند.
کتاب و زین نیز بخش مهمی از فعالیت‌های اخیر او هستند. نخستین کتابش، ric pics Vol. 1: Loosey Goosey، مجموعه‌ای از ۱۰۰ عکس منتخب او در یک دوره یک‌ساله است. او همچنین روی پروژه‌های طولانی‌مدت دیگری کار می‌کند و علاقه دارد در آینده ظرفیت‌های کتاب عکاسی را بیشتر آزمایش کند.
پروونسیو همچنین در سازمان Medium Photo فعالیت دارد و در برنامه‌ای برای گفت‌وگو و نقد آثار عکاسان مشارکت می‌کند. او معتقد است بازخورد و گفت‌وگو با دیگر هنرمندان از مهم‌ترین ابزارهای رشد یک عکاس است.
آزادی از برچسب‌ها
این هنرمند می‌گوید به مرور از عنوان‌هایی مانند «عکاس خیابانی» یا «عکاس مستند» فاصله گرفته است، زیرا ترجیح می‌دهد رسانه‌ها و روش‌های مختلف را در کنار هم به کار بگیرد. او تجربه فعالیت در عکاسی خانوادگی مستند و تلاش برای ورود به عکاسی خبری در دوران همه‌گیری کرونا را نیز پشت سر گذاشته، اما در نهایت تصمیم گرفت کنترل بیشتری بر روایت آثارش داشته باشد و به انتشار مستقل روی بیاورد.
پروونسیو امروز تلاش می‌کند عکاسی، نویسندگی، طنز، طراحی و سایر مهارت‌هایش را در یک مسیر هنری مشترک ترکیب کند؛ مسیری که در مرکز آن، ثبت لحظه‌هایی از واقعیت قرار دارد که به گفته خودش، گاهی آن‌قدر عجیب و غیرمنتظره‌اند که تنها یک قاب درست می‌تواند جادوی آنها را آشکار کند.
منبع: Lenscratch
